Aktualności

2017-04-27
Corico Chluba Oli became a new Polish Champion. Big congratulations to his lovely owners!
2016-10-28
Corico Chluba Oli has finised his first show's season. This beautiful yong boy did amazing job!
In just 3 monthes he received 4 champion titles:
- Junior Champion of Poland
- Junior Champion of Germany VDH
- Junior Champion of Germany KFT
- Junior Champion of Lithuania
What's more, once he won Best In Show Junior (Paaren, Germany)
Big congratulations to Corico and his owners <3
See you again on Spring!

Australian Silky Terrier

Wzorzec FCI nr 236 /25.05.2005/F/D/GB

AUSTRALIJSKI SILKY TERIER
(Australian Silky Terrier)

Pochodzenie: Australia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 19.04.2005
Użytkowanie: Terrier
Klasyfikacja FCI: Grupa 3 teriery; sekcja 2 teriery miniaturowe (do towarzystwa)
Próby pracy nie są wymagane.

1. WYGLĄD OGÓLNY:
Pies zwartej budowy, raczej niskonożny, o średniej długości tułowia, wysmukłej sylwetce. Dostatecznie przy tym silny by polować i zabijać domowe gryzonie. Do czego był używany. Jedwabista, prosta sierść z przedziałkiem biegnącym wzdłuż ciała stanowi dopełnienie obrazu i sprawia, że odnosimy wrażenie iż pies jest wypielęgnowany.

2. USPOSOBIENIE/CHARAKTER:
Ma typowe dla teriera cechy, jest pełen temperamentu, odważny i żywotny.

3. GŁOWA:
Średniej długości, kufa jest nieco krótsza od mózgoczaszki. Głowa powinna być mocna, charakterystyczna dla teriera, umiarkowanie szeroka między uszami.

  • Mózgoczaszka:
płaska, nie wysklepiona między oczami, z jedwabistą, delikatną w dotyku czuprynką, która nie opada na oczy (długa sierść, opadająca na kufę i policzki jest wysoce niepożądana).

  • Trzewioczaszka:
Trufla nosowa czarna.
Wargi cienkie, ściśle przylegające.
Uzębienie: szczęka i żuchwa mocne. Zęby regularnie rozstawione, nie ściśnięte. Siekacze szczęki ściśle przykrywają siekacze żuchwy tworząc zgryz nożycowy.
Oczy powinny być małe, owalne, nigdy okrągłe, ani wyłupiaste, jak najciemniejsze. Ich wyraz jest żywy, inteligentny.
Uszy małe, w kształcie litery „V”. Małżowina winna być cienka. Są osadzone na szczycie czaszki, wyprostowane, nie obrośnięte długą sierścią.

4. SZYJA:
Średniej długości, zgrabna, z lekkim łukiem, harmonijnie wtapia się w łopatki. Jest okryta długą, jedwabistą sierścią.

5. TUŁÓW:
Umiarkowanie długi w porównaniu z wysokością psa mierzoną w kłębie.
Górna linia w postawie i akcji zawsze prosta. Poważną wadą jest wysklepienie, bądź zapadnięcie.
Lędźwie silne.
Klatka piersiowa umiarkowanej szerokości i głębokości. Żebra dobrze wysklepione, sięgające ku mocnym lędźwiom.

6. OGON:
Zwykle jest kopiowany, wysoko osadzony, noszony do góry, ale nie „wesoło”. Nie może być na nim frędzli.
UWAGA: Dziś kopiowanie jest zabronione!!!
Ogon niekopiowany: trzy pierwsze kręgi powinny być noszone prosto, lub lekko zagięte, ale nie zakręcone nad grzbietem. Ogon nie może być zwinięty. Jego długość pasuje do sylwetki psa.
Ogon kopiowany, jest taki jak naturalny. Tak skrócony, jak i naturalny ogon nie mogą mieć frędzli.

7. KOŃCZYNY:
  • Kończyny przednie:
o delikatnym obrysie, okrągłej (w przekroju poprzecznym) kości. Proste, dobrze ustawione pod tułowiem, bez oznak słabości w nadgarstkach. Łopatki smukłe, wyraźnie pochylone ku tyłowi. Tworzą odpowiedni kąt z ramionami i
ściśle przylegają do żeber. Łokcie nie są skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
  • Kończyny tylne:
Uda dobrze rozwinięte. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Stawy skokowe odpowiednio kątowane. Oglądane od tyłu powinny być nisko położone i równoległe. Łapy małe, kocie, o jędrnych opuszkach i zwartych palcach. Pazury czarne lub bardzo ciemne.

8. RUCH:
Swobodny, ale nie luźny w łopatkach i łokciach. Łapy i śródręcza nie powinny kierować się ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Kończyny tylne dają mocny impuls, wypchnięcie, dzięki elastyczności stawów kolanowych i skokowych. Oglądane od tyłu nie powinny być zanadto rozstawione, ani wąskie.

9. OKRYWA WŁOSOWA:
Włos winien być gładki, delikatny, błyszczący i jedwabisty. Takiej długości, by nie krępować ruchów psa. Pod tułowiem ma być widoczny prześwit. Tak przednie, jak i tylne łapy nie są porośnięte długą sierścią.
Umaszczenie: wszystkie odcienie niebieskie z płowym podpalaniem są uznawane. Bardziej ceni się intensywne odcienie i wyraźnie odgraniczone podpalania. Srebrna i biała maść są niedopuszczalne. Błękitna sierść na ogonie powinna być bardzo ciemna. Pożądane jest, by czuprynka była błękitno-srebrna lub płowa. Kolor błękitny i podpalanie są następująco rozmieszczone: podpalanie wokół nasady uszu, na kufie i bokach policzków, błękit od nasady głowy po koniuszek ogona. Na przednich kończynach błękitne umaszczenie sięga nadgarstka, na tylnych stawów skokowych. Podpalanie na przednich kończynach jest do nadgarstków, a na tylnych stopniowo schodzi od kolan, przez stawy skokowe do łap. Podpalanie występuje też wokół odbytu. Błękitna maść ma być czysta, bez płowych lub brązowych nalotów. Podpalanie jest także czyste, bez czerwonego przesiania. Dopuszcza się maść czarną u szczeniąt, jednak od 18 miesiąca życia pies powinien być już błękitny.

10. WZROST I WAGA:
  • Wysokość w kłębie: dla samca ok. 23- 26 cm. Suki są nieco mniejsze.
  • Waga jest proporcjonalna do wzrostu.

11. WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia.
Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, umieszczone w worku mosznowym.


OPIS RASY

Obok wystawowego silky nie można przejść obojętnie”
Elżbieta Chwalibóg; Dwumiesięcznik „Pies” 2 (298) 2003;
„Miniaturowy terier z Australii – Silky”

Rasa ta powstała w Australii. Dawno już zrobiła karierę w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie Północnej. U nas wciąż jeszcze, niestety, pozostaje w cieniu popularnego Yorka, z którym to też często jest mylony.
Tak jak i on jest pieskiem niedużym, o charakterystycznym, pięknym, długim włosie. Mimo kilku podobieństw, rasy te znacznie różnią się od siebie.
Dziś trudno nam sobie wyobrazić, że ten piękny i elegancki pies niegdyś polował na szczury. Jego wygląd nie powinien nas jednak zmylić. Silky jest typowym terierem. Jest energiczny, temperamentny, zadziorny, o silnej woli. Może być niepokorny, dlatego wymaga konsekwentnego i prawidłowego pokierowania.
Silky jest psem pełnym energii, potrzebuje dużo ruchu. Może mieć skłonność do przejawiania własnej inicjatywy, czasem może chcieć postawić na swoim. Chętnie się bawi i pracuje. Szybko się uczy, z łatwością potrafi opanować treningi posłuszeństwa. Doskonale sprawdza się także w Agality, jak i na przykład, psim tańcu.

Niegdyś rasa ta nosiła inną nazwę. Przez wiele lat nazywana była Sydney Silky Terier. Określenie to, miało wskazywać na miejsce pochodzenia rasy, czyli miasto Sydney. Istnieje jednak wiele dowodów podważających tą teorię pochodzenia jedwabistego teriera. Rasa ta najprawdopodobniej narodziła się w innym australijskim mieście – Ross. Ross leży na należącej do Australii wyspie – Tasmanii. To właśnie w tym mieście kilka rodzin hodowało, nieduże, niebiesko-płowe teriery, które wykorzystywane były do tępienia szczurów , węży i żmij. Jak donoszą źródła, pewnego razu Anglik McArthur Little, który zauroczył się tymi pieskami zabrał ze sobą, do swojego rodzinnego kraju jedną taką suczkę z Tasmanii. Tam zaś, pokrył ją psem rasy Danie Dinmont Terier. Po pewnym czasie McArthur Littre postanowił na stałe zamieszkać w Australii. Przeprowadzając się, zabrał ze sobą kilka swoich ulubionych „mieszańców”. To najprawdopodobniej te właśnie pieski rozpoczęły hodowlę rasy Australia Silky Terier.

W 1959 roku nazwa Sydney Silky Terier została ostatecznie zmieniona na Australia Silky terier. Określenie „Silky” odnosi się do szaty piesków. W tłumaczeniu na język polski słowo to oznacza „jedwabisty”. W rzeczy samej, szata tych małych piesków jest właśnie jedwabista. Rasa ta nie posiada sierści takiej jak większość psów. Są to włosy, które swą strukturą bardziej przypominają włosy ludzkie. Brak im także typowego dla innych ras podszerstka. Włosy Silky teriera są delikatne, błyszczące. W dotyku są gładkie i sprawiające wrażenie chłodnych.

Przyjmuje się, że rasa Australia Silky Terier powstała na początku XIX wieku. Chociaż jego przodkowie wykorzystywani byli do tępienia szkodników, poprzez swój piękny wygląd, Silky szybko został „pozbawiony swej pracy” i stał się eleganckim psem do towarzystwa. Gdy inne teriery były trzymane głównie na wsi i na farmach, Silky Terier zaczął zamieszkiwać miasta i przedmieścia.

Najprawdopodobniej rasa ta powstała ze skrzyżowania Teriera Australijskiego, Yorkshire Teriera oraz Danie Dinmont Teriera. Przypuszczalnie zaangażowanych było wiele innych ras, jednak dziś trudno jest to już dokładnie ustalić.

W 1890 roku odbyła się pierwsza klubowa wystawa, na której to Silky Terier i Terier Australijski wystawiane były jeszcze w jednej klasie. W 1932 roku zakazano krzyżowania ze sobą psów ras: Australia Silky Terier, Yorkshire terier i Terier Australijski. Musiało upłynąć wiele czasu nim rasa Silky Terier została ujednolicona. Powodem tego były przede wszystkich różne preferencje i upodobania pierwszych hodowców. Niektórzy bowiem pragnęli mieć pieski miniaturowe, inni większe, jedni bardziej w typie teriera australijskiego, drudzy bardziej podobnego do Yorka. W pewnym momencie nadmierna miniaturyzacja rasy stało się problemem. Za zmniejszaniem rozmiaru szły bowiem różne wady, jak na przykład problemy z grzbietem. Do ujednoliceni rasy i jej rozmiarów w dużej mierze przyczynili się później hodowcy amerykańscy.

Pięknego podsumowania opisu tej rasy dokonała pani Elżbieta Chwalibóg w dwumiesięczniku kynologicznym Pies (zainteresowanych zachęcamy do lektury).
Silky łączy w sobie elegancję Yorkshire z żywiołowością i wigorem australijskiego teriera. Doskonale sprawdza się w miejskich mieszkaniach. Nie linieje i nie wydziela zapachu. Jest długowieczny. Lubi w zabawie chwytać przedmioty nóżkami zagarniać pod siebie. Przypomina wtedy igrającego kotka. Jest dziarski, ruchliwy o pojętny. (…) Zwykle wesołe i przyjacielskie, potrafią jednak wpaść w furię. Cienkim głosikiem starają się powiadomić nas o zbliżaniu się niespodziewanego gościa. Ten niewielki piesek ma dla swych bliskich wielkie serce.


DLA KOGO JEST SILKY?
Silky może być doskonałym towarzyszem dla wielu ludzi. Decydując się na tą rasę musisz jednak pamiętać o tym, że nie jest to pies kanapowy. Aby był zdrowy, szczęśliwy i nie sprawiał kłopotów, musi mieć zapewnioną odpowiednią ilość ruchu, a także zadań, czy pracy. Ważne jest także to, aby pamiętać o konsekwencji w wychowaniu małego silky. Jest to bowiem piesek niezwykle inteligentny i jeśli nie nauczymy go naszych zasad, on szybko zaproponuje nam swoje.
Silky Terier jest dobrą rasą dla alergików. Ze względu na swój włos, u wielu ludzi uczulonych, nie będzie powodować on żadnej reakcji. Psy tej rasy nie gubią sierści, nie linieją. Co ciekawe, nie wydzielają też typowego dla innych psów zapachu.
Ze względu na swoje włosy Silky wymaga specjalnej pielęgnacji. Potrzebne są do tego różne kosmetyki (każdy, kto decyduje się na pieska z naszej hodowli, dostaje od nas zestaw wskazówek, co do pielęgnacji, wyboru kosmetyków i przyborów).
Silky Terier zazwyczaj dobrze dogaduje się z dziećmi. Może być dla nich doskonałym kompanem do zabaw. Dziecko musi jednak być nauczone tego, że pies ten nie jest zabawką. Szarpanie za długi włos będzie dla psa bardzo nieprzyjemne, co też może zacząć sugerować. Dlatego też Silek nie poleca się dla dzieci bardzo malych, poniżej 8 roku życia. Gwałtowne ruchy, niedelikatne pieszczoty, nieuważność, nieostrożność, a także głośne i wysokie dzwieki mamych dzieci będą dla tego pieska bardzo nieprzyjemne. Terrier ten nie odpowie agresją, ale będzie wycofywać się z kontaktu. Gdy mamy małe dziecko i chcemy mieć silky terriera, bardzo ważna jest praca z obiema stronami. Dorosły musi towarzyszyć dziecku podczas kontaktu z pieskiem, musi nauczyć je odopwiedniego zachowania wobec zwierzaka. Nie można dziecku pozwolić na nieodpowiednie zachowanie wobec tego pieska. Psy te doskonale dogadują się z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Czują się doskonale w towarzystwie innych psów. Aby dobrze współżyły z innymi zwierzętami, muszą być nauczone kontaktu z nimi i od małego do niego przyzwyczajane. Należy bowiem pamiętać, że w tym małym piesku drzemie silny instynkt, który nakazuje mu podążać za wszystkim co "małe i ucieka".
Silky doskonale odnajduje się zarówno w mieszkaniu w mieście, jak i na wsi.

Galeria zdjęć